แวะมาสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าฮะ...

ปีนี้ดองบล็อกเกือบทั้งปี...

ปีหน้าก็ตั้งใจว่าจะ...

ดองต่อไป...

อ้าว เฮ้ย... =[]= !!!

ดองไม่ดองเอาไว้ก่อน ขอแปะของขวัญสักเล็กน้อยฮะ

เล่มใหม่ !!!

หน้าปกโฮกกกกมาก !!!

อันนี้ความบ้าส่วนตัว

ของขวัญจริงอยู่ด้านล่างฮะ~

マリア様がみてる~The Virgin's Mary is Watching You~

Episode 1:วันจันทร์ที่ใจสั่นไหว

Part 2

Part 3

ยูมิซัง ยูมิซัง

ยูมิถูกเรียกขณะเดินออกจากห้องดนตรีหลังทำเวรเสร็จตอนเลิกเรียน

อ้าว ซึตาโกะซัง เวรที่ห้องเรียนเสร็จแล้วเหรอ ?

อืม พอดีเห็นยูมิซังถือกระเป๋านักเรียนมาทำเวรด้วย เลยรีบมาดักไว้ก่อนจะคลาดกัน

ห้องเรียนของชั้นปีหนึ่งนั้นอยู่ห่างจากห้องดนตรีพอสมควร เวลาทำเวรจึงต้องเอากระเป๋านักเรียนไปด้วย เพราะห้องดนตรีนั้นใกล้ทั้งทางขึ้นลง และคลับเฮาส์ จึงสะดวกเวลากลับบ้านหรือไปชมรม

มีธุระกับฉันเหรอ ?

อยากคุยด้วยหน่อยน่ะ

คุย ?

พอยูมิย้อนถาม ซึตาโกะก็ใช้นิ้วดุนหว่างแว่นที่ไม่มีกรอบพลางพยักหน้ารับ

ยูมิซัง พวกเราต้องไปชมรมต่อ ขอตัวก่อนแล้วกัน ส่วนสมุดบันทึกประจำวัน เดี๋ยวจะเอาไปคืนอาจารย์ให้เองนะ

ทั้งสามคนที่เป็นเวรกับยูมิส่งยิ้มให้ด้วยแววตาใสบริสุทธิ์

อืม...ขอบคุณนะ

ไม่เป็นไร...งั้นลาก่อนนะ

ลาก่อน

ยูมิยืนเคียงกับซึตาโกะมองส่งพวกเธอซึ่งอยู่ในชุดนักเรียนสีดำปีกกาก้าวเดินไปตามระเบียงอย่างสงบเสงี่ยม

ซึตาโกะหันมาหายูมิแล้วพูดขึ้นมาทันทีว่า รู้ใช่ไหม ว่าฉันอยู่ชมรมถ่ายภาพ

อะ ...อืม

ซึตาโกะซังถือว่าเป็นคนดังเลยทีเดียว

เพราะนอกจากเวลาเรียนแล้ว แทบไม่ปล่อยมือจากกล้องเลย เคยได้ยินมาด้วยว่าเวลาปล่อยให้ช๊อตเด็ดหลุดมือไปเธอจะเจ็บใจมากทีเดียว ตั้งแต่เข้าเรียนแผนกมัธยมปลายและได้เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน ยูมิเคยโดนถ่ายรูปตอนเผลอไปสองสามหนแล้ว ถึงจะไม่รู้ว่าถ่ายเก่งแค่ไหน แต่ก็ถ่ายออกมาให้คนเรียบ ๆ อย่างยูมิน่ารักขึ้นถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์

นี่ก็ใกล้จะงานโรงเรียนแล้ว ช่วงนี้ฉันเลยออกจากบ้านเร็วหน่อยเพื่อมาฝึกถ่ายรูปตอนเช้า

แบบถ่ายรูปของเธอมีแต่คน จำกัดความลงมาอีกนิดว่า เด็กสาวมัธยมปลาย เป็นหลัก นั่นยังไม่เท่าไหร่แต่เจ้าตัวบอกว่าถ้าจัดท่ามากเกินไปจะถ่ายออกมาไม่สวย จึงชอบแอบถ่ายเสียมากกว่า

ซึตาโกะซังเลิกแอบถ่ายสักทีเถอะนะ

จะให้อยู่โดยไม่ใช้สิทธิ์พิเศษที่เรียกว่านักเรียนโรงเรียนสตรีลิเลียนได้ยังไง ฉันแค่อยากเก็บสิ่งที่งดงามให้ยังคงงดงามอยู่ต่อไปในฟิลม์เท่านั้นเอง สักวันพวกเราต้องแก่ตัวลง แต่ก็สามารถรักษา ตอนนี้ ให้ยังคงเปล่งประกายอยู่ได้ ดังนั้นฉันซึ่งถูกกล้องเลือกจึงได้รับหน้าที่ถ่ายรูปจากสวรรค์ยังไงล่ะ

ซึตาโกะพูดพลางกำหมัดแน่น

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

ไม่เป็นไรหรอก ฉันทำตามความยินยอมของนางแบบแต่ละคนอยู่แล้ว รูปที่เขาไม่ชอบฉันจะเผาฟิลม์ทิ้งด้วย แต่เวลาเอาไปแปะโชว์ก็อนุญาตเจ้าตัวก่อนเหมือนกัน

ความยินยอม ?

แบบนี้ไง

ซึตาโกะยื่นรูปถ่ายสองใบให้ยูมิ

ไหน ?

สาม สอง หนึ่ง

เอ๋---!

ทั้งที่เป็นนักเรียนโรงเรียนลิเลียนแต่ยูมิกลับส่งเสียงดังจนโดนซึตาโกะเอามือปิดปาก

นะ นี่มัน

ตอนนั้นนั่นเอง

บรรยากาศยามเช้าที่แทบเลือนหายไปจากความทรงจำของยูมิ รูปคู่ของยูมิกับโองาซาวาระ ซาจิโกะซามะ

สมกับเป็นมือหนึ่งของชมรมถ่ายภาพ ไม่ปล่อยให้ช๊อตเด็ดหลุดไปได้จริง ๆ ถ่ายตอนมือทั้งสองข้างของซาจิโกะซามะอยู่ตรงคอซองยูมิพอดี ตอนนั้นไม่ได้แม้แต่ยินตอนเสียงผูกคอซองเสร้จด้วยซ้ำ

ยูมิได้แต่ยืนอึ้งดูรูปจนกระเป๋าแทบหลุดมือ

ถ่ายซาจิโกะซามะออกมาได้สวยจริง ๆ แถมยูมิที่อยู่ข้าง ๆ ยังพลอยเหมือนเทพธิดาไปด้วย

รูปนี้ซูมเอาจากที่ไกล ๆ แต่รูปนี้ถ่ายเต็มตัวให้บรรยากาศ ไม่ได้นะ ดีกว่าใช่ไหม ?

ซึตาโกะบอกว่าชื่อภาพคือ การอบรม ยูมิเข้าไปเกาะเธอแล้วพูดว่า

ขอรูปนั้นนะ !

ขณะที่ยูมิพูด ซึตาโกะก็ชูรูปขึ้นแล้วยิ้มอารมณ์เหมือนปลาติดเบ็ดแล้ว

ก็ได้ แต่มีเงื่อนไขสองข้อ

เงื่อนไข ?

ข้อแรก ต้องให้ฉันเอารูปนี้ไปแปะตรงบอร์ดแสดงผลงานของชมรมถ่ายภาพตอนงานโรงเรียน

เอ๋...

แสดงผลงาน ? บอร์ด ? ซึตาโกะซังคงเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ

จะให้เอารูปเราที่จะผลการเรียน ส่วนสูง น้ำหนัก หรือหน้าตา ทั้งหมดอยู่ในเกณฑ์ปานกลาง ถ่ายคู่กับซาจิโกะซามะผู้ดีพร้อมทุกอย่างไปแปะต่อหน้านักเรียนทั้งโรงเรียนเนี่ยนะ บ้าบิ่นเกินไปหน่อยล่ะ

ซึตาโกะซัง ล้อเล่นใช่ไหม

คิดว่าล้อเล่นเหรอ รูปนี้เป็นรูปที่ฉันถ่ายได้ดีสุดในรอบปี มั่นใจตั้งแต่ตอนกดชัตเตอร์ ขนาดยอมเสียสละพักกลางวันไปล้างรูปเลยนะ

ขณะพูดก็ได้ยินเสียงท้องซึตาโกะซังร้องขึ้นมาแบบไม่สมเป็นกุลสตรีแม้แต่น้อย กล่องข้าวคงยังนอนหลับอยู่ในกระเป๋าโดยไม่ถูกแตะต้องกระมัง แสดงว่างานอดิเรกนั้นสำคัญกว่าความอยากอาหารเพื่อการเจริญเติบโตเสียอีก

แต่... แปะบอร์ดเชียวนะ...

ยูมิก้มหน้าด้วยความลำบากใจ

ไม่อยากได้รูปนี้เหรอ

ซึตาโกะหยิบรูปสองใบขึ้นโบกไปมาต่อหน้ายูมิ

ฉันรู้นะว่าเธอแอบปลื้มโองาซาวาระ ซาจิโกะซามะอยู่ อย่าว่าแต่รูปคู่เลย ขนาดรูปครึ่งตัวสักใบยังไม่มีด้วยซ้ำ ตอนที่รูปถ่ายทัศนศึกษาแปะอยู่หน้าห้องพักครู มีรูปดี ๆ เต็มไปหมด แต่ก็ซื้อไม่ได้เพราะอยู่คนละชั้นปี เธอคงเจ็บใจล่ะสิ ? แถมไม่ได้เข้าชมรมไหนเลยฝากรุ่นพี่ปีสองซื้อไม่ได้ รูปที่ได้มาอย่างหวุดหวิดก็คือรูปถ่ายตอนงานกีฬา แต่ซาจิโกะซามะถือไม้วิ่งผลัดอยู่ด้านหลังเธอที่ถ่ายได้โดยบังเอิญ ถึงจะไม่เล็กขนาดเมล็ดข้าว แต่ก็ใหญ่แค่เมล็ดถั่วใช่ไหมล่ะ

เสียมารยาท ฉันมีดินสอของซาจิโกะซามะด้วยนะ แค่นั้นฉันก็เก็บไว้อย่างดีเลยนะ

จู่ ๆ ซึตาโกะก็ทำท่าเหมือนนักสืบ

แล้วพอใจแค่ดินสอนั่นเหรอ

เลนส์แว่นตาส่องประกายเหมือนแฟลช

...ยั่วกิเลสกันนี่นา

หากเอารูปดีขนาดนี้มาให้ดู คงอดทนไม่ได้แน่นอน

แต่ ซาจิโกะซามะอาจไม่ยอมก็ได้นะ

เพราะงั้นนะสิ ซึตาโกะชูนิ้วชี้ขึ้นแล้วยิ้มมีอย่างพอใจ เงื่อนไขอีกข้อคือ ไปขออนุญาต Rosa Chinensis en Boutonให้หน่อยสิ

เอ๋ !? ไม่มีทาง ! ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก

พูดเรื่องเป็นไปไม่ได้ออกมาง่าย ๆ อีกแล้ว

ทำไมล่ะ ? ซึตาโกะทำตาโตด้วยความสงสัย สนิทกันขนาดนี้แท้ ๆ เหมือน เซอร์ เลยนะ

ไม่ใช่หรอก !

ยูมิจึงอธิบายว่าเมื่อเข้าเธอถูกเรียกโดยบังเอิญระหว่างไปโรงเรียน และถูกเตือนให้แต่ตัวเรียบร้อยเท่านั้น

แหม แต่ถึงขนาดจัดคอซองที่เบี้ยวให้ ถ้าพวกเพื่อน ๆ รู้เข้าได้อิจฉากันยกใหญ่แน่

อิจฉา ?

พอแค่นึกถึงเรื่องตอนนั้น หน้ายูมิก็แทบกลับมาแดงอีกครั้ง

ซาจิโกะซามะคงคิดว่าฉันเป็นเด็กไม่เรียบร้อยเท่านั้นแหละ

ความจริงแล้วมันต้องไม่ใช่แบบนี้

หากจะได้พบคุณพี่ที่หลงใหลในอนาคตอันใกล้ทั้งที เหตุการณ์น่าจะงดงามกว่านี้สิ

แบบฉากหนึ่งในภาพยนตร์ ชนิดถึงจะเรียนจบไปแล้วแต่เพียงแค่นึกถึงก็ทำให้หัวใจร้อนผ่าวได้ แค่เสี้ยววินาทีก็ยังดี เหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างลมพัดผ้าเช็ดหน้าของซาจิโกะซามะ แล้วเราเป็นคนเก็บส่งให้

แต่นี่เพราะคอซองเบี้ยว แถมยังลนจนไม่ได้ทักทายและไม่ได้ขอบคุณด้วยซ้ำ คงโดนมองเป็นรุ่นน้องไร้มารยาทแน่

เด็กไม่เรียบร้อย ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ? เพราะอย่างนั้นเธอถึงได้ใกล้ชิดคุณพี่ที่หลงใหลใช่ไหมล่ะ

อึ๊ก...

พอได้ยินอย่างนั้นแล้ว ยูมิรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที เพราะถ้าคอซองไม่เบี้ยว อาจจะไม่ถูกเรียกไปชั่วชีวิตก็เป็นได้

ซึตาโกะซังไม่ไปเจรจาด้วยตัวเองล่ะ ? ปกติก็ทำแบบนั้นนี่

ขนาดซึตาโกะซังที่ไม่กลัวอะไรยังเกรงเลยเหรอ สมกับเป็นผู้นำยามายูริไค น่ากลัวจริง ๆ

ยามายูริไคคือสภานักเรียนของโรงเรียนลิเลียนแผนกมัธยมปลาย โดยมีผู้นำคือเถากุหลาบแดง ขาว เหลือง ซึ่งเป็นนักเรียน และเป็นอภิสิทธิชนมีตำแหน่งพิเศษกว่านักเรียนธรรมดา และซาจิโกะซามะนั้นเป็นRosa Chinensis Petite Soeur (น้องสาวของเถากุหลาบแดง)

ฉันคิดว่าให้ยูมิซังไปเจรจาน่าจะได้ผลกว่า

ทะ ทำไมล่ะ

ซาจิโกะซามะสนใจเธอนี่

บอกแล้วไงว่าคอซองมัน---

ถ้าแค่คอซองเบี้ยว ซาจิโกะซามะก็จัดให้แล้วล่ะก็ นักเรียนลิเลียนคงถอดคอซองเดินกันทั้งโรงเรียนแล้ว ซึตาโกะซังฟันธง

คงไม่หรอก

ฉันลองประเมินเอาโดยดูจากเด็กปีหนึ่งน่ะ

เด็กปีหนึ่งที่อยากให้สนใจจนทำเรื่องบ้าบิ่นอย่างคลายคอซองเดินผ่านหน้าซาจิโกะซามะ จะเดินไปสู่จุดจบแบบไหนกันนะ ซึตาโกะซังพูดเสียงก้องกังวานราวนางเอกที่อาบสปอตไลท์กลางเวทีละคร

ที่สำคัญ ซาจิโกะซามะเป็นคนเจ้าระเบียบคนหนึ่งของโรงเรียน ได้ชื่อว่าเกลียดคนไร้ระเบียบด้วย แต่อาจจะมีใครโง่พอทำเรื่องบ้า ๆ แบบนั้นก็ได้

เพื่อให้จิตใจดำรงอยุ่ในความถูกต้องดีงามไว้ ต้องเริ่มจากการแต่งกายให้เรียบร้อย--- ถ้าเรียนที่นี่ตั้งแต่ชั้นอนุบาลคงถูกอบรมเช่นนี้ติดต่อกันยาวนานถึงสิบเอ็ดปี หากทำลายคำสอนนั้นจนถูกคุณพี่ที่หลงใหลเรียก สิ่งที่รอเธอคนนั้นอยู่คงจะเป็น ซาจิโกะซามะชายตามองอย่างเย็นชา และไม่สนใจ

แต่ไม่จบเพียงแค่นั้น Soeur ของนักเรียนคนนั้นคงถูกเรียกตัวมาเตือนในภายหลัง

ซาจิโกะซามะนี่...น่ากลัวเนอะ

เพิ่งรู้เหรอ ? โองาซาวาระ ซาจิโกะซามะน่ะน่ากลัวจะตาย ถึงจะเฉพาะกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องก็เถอะ

แล้วให้ฉันไปเผชิญหน้ากับซาจิโกะซามะผู้น่ากลัวคนนั้นเนี่ยนะ...

ยูมิคิดว่าซึตาโกะซังก็น่ากลัวเหมือนกัน เธอจึงพูดปัดออกไป ขณะที่ปลายรองเท้าใส่ในอาคารหันไปตรงประตูทางออกอาคารเรียน

ยูมิซังเนี่ยไม่เข้าใจเลย ซาจิโกะซามะไม่ใช่ยักษ์สักหน่อย แต่เป็นเทพต่างหาก มหาเทพมิคาเอลเลยนะ

มะ...มหาเทพมิคาเอล...?

ซึตาโกะคงรู้ตัวกระมังว่าเธอกำลังพูดอะไร สายตาของเธอเหม่อมองไปไกล

คน ๆ นั้นน่ะนะ แท้จริงแล้วใจดีและสง่างาม เพียงแต่ไม่ยอมยกโทษให้การกระทำที่ต่อต้านสำนึกที่เธอคิดว่างดงามเท่านั้น เธอเป็นเจ้าหญิงโดยกำเนิดนี่นา ภายในตัวคน ๆ นั้น ต้องมีกฎของตัวเองอยู่เป็นแน่

ซึตาโกะซังออกวิ่งไปคนเดียว จนยูมิอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นข้างหนึ่งแล้วพูดว่า

ซึตาโกะซัง คะแนนวิชาภาษาญี่ปุ่นฉันอยู่ระดับปานกลางล่ะ

หืม ?

ช่วยลดระดับคำอธิบาย ลงมาหน่อยได้ไหม

ลดระดับ ?

หมายถึง ช่วยอธิบายให้เข้าใจง่ายกว่านี้หน่อย

ซึตาโกะซังกอดอกพลางทำหน้าครุ่นคิด การอธิบายทฤษฎีของตัวเองให้คนอื่นเข้าใจเป็นเรื่องยาก

พูดง่าย ๆ คือ ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะซาจิโกะซามะไม่ใช่คนโกรธแบบไร้เหตุผล คน ๆ นั้นโกรธอย่างมีเหตุผลเสมอยังไงล่ะ

แล้ว ?

ไปเกลี้ยมกล่อมได้อย่างสบายใจเถอะ

ทำไมต้องเป็นฉันด้วย

ท่าทางเธอกับซาจิโกะซามะจะเข้ากันได้นี่นา

ไม่เข้าใจวงจรความคิดของซึตาโกะซังเลยสักนิด

เอาอะไรเป็นเกณฑ์เนี่ย

เกณฑ์ ? ไม่ได้เอาอะไรเป็นเกณฑ์หรอก ลางสังหรณ์ต่างหาก สัญชาตญาณน่ะ

คนที่ไม่มีทางมาเกี่ยวข้องด้วยเพียงเพราะคอซองของรุ่นน้องอย่างซาจิโกะซามะ เมื่อเช้ากลับทำเรื่องน่าปลื้มอย่างเรียกมาเตือน แถมยังผูกแก้ให้ใหม่ด้วยตัวเอง ซึตาโกะซังพูดเช่นนั้นอย่างหนักแน่น

ถึงเจ้าตัวจะไม่รู้สึก แต่อาจเข้ามาใกล้คนที่ตัวเองถูกใจโดยไม่รู้ตัวก็ได้นี่

พูดเรื่องหลักลอยอีกแล้ว

ที่จริงแล้วคงแค่จะเอาตัวรอด โดยการยัดเยียดธุระที่ไม่ชอบให้ยูมิเท่านั้นเอง

ถ้าแค่กังวลใจเรื่องถูกคิดว่าเป็นเด็กไม่เรียบร้อย แค่เปลี่ยนภาพพจน์เอาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ ไปขอบคุณแบบสุภาพประมาณ เมื่อเช้านี้ขอบคุณมากนะคะที่กรุณาเตือน ล่ะก็ ซาจิโกะซามะต้องมองเธอเป็นเด็กมีมารยาทแน่นอน

อือ--- ซึตาโกะซังเนี่ยหว่านล้อมเก่งเกินไปแล้ว

ขอบคุณที่ชม ชมรมโต้วาทีเคยชวนฉันเข้าชมรมด้วยนะจะบอกให้

ใบหน้ายิ้มกรุ่มกริ่มนั่นได้อารมณ์ขนาดมีสิทธิ์โดนชมรมการละครชวนเข้าเลยทีเดียว

หลังจากนั้นสิบนาที ยูมิก็มายืนอยู่หน้าประตูของ เรือนกุหลาบ อันเป็นที่ตั้งของสภายามายูริไค

ท้ายที่สุดพอโดนซึตาโกะซังบังคับด้วยคำพูดมัดใจว่า ไม่อยากได้รูปเหรอ ? ยูมิจึงจำยอมรับหน้าที่เจรจากับซาจิโกะซามะด้วยประการฉะนี้

คราวนี้มีเผาฮะ...ขออภัย TAT

ยังมีหลายที่ ๆ ยังติดอยู่ แต่จะตามมาแก้วันหลังนะฮะ

ในโอกาสขึ้นปีใหม่นี้ ก็ขอให้ทุกคนมีความสุขมาก ๆ

สุภาพแข็งแรง(อย่าป่วยบ่อย ๆ เหมือนกระผม orz...)

คิดอะไรก็ขอให้สมปรารถนาฮะ

よいお年を。来年もいい年でありますように

それでは、失礼致します。